Als we tijdens dit onheilspellende Corona-tijdperk één bloem zouden kiezen als symbool van hoop, dan is dit de klaproos. Deze dappere felrode zomerbloeier laat zich namelijk nooit uit het veld slaan. Op de meest onverwachte plaatsen verovert de klaproos zich een plekje. Soms blaast een donkere zomerbui de fragiele klaproos omver. Maar bij de eerste zonnestraal richt hij zich fier op om weer uitbundig te stralen.

Poppy Day

Het zou niet voor de eerste keer zijn dat de klaproos symbool van troost en veerkracht wordt. De slachtvelden van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) telden miljoenen doden. Toen de oorlog eindigde, zorgden klaprozen voor een rode bloemenzee op de velden. Jaarlijks wordt in Engeland op 11 november Remembrance Day of Poppy Day (Klaprozen Dag) gehouden als herdenking van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en andere oorlogen. De klaproos is daarbij het symbool van hoop.

Een bijzondere bloem

De klaproos is een bijzondere bloem. In het artikel ‘6 verrassende feiten over de klaproos’ van Daniel Mulder op de website Rootsmagazine lees je wat de klaproos nu eigenlijk zo bijzonder maakt. Zo kunnen de zaadjes van de plant zich jarenlang verschuilen in de bodem. En als dan om de een of andere reden de grond wordt omgewoeld, ziet de klaproos zijn kan schoon om zich ‘open te klappen’. Al bloeiend weet hij een stortvloed van zaadjes mee te geven aan de wind. Zo kleuren soms hele gebieden rood. Zo groot, dat de astronauten in het Internationale Ruimtestation (ISS) ze kunnen zien.

Foto actie

Als ode aan de klaproos en als symbool van hoop in deze Corona tijd organiseren we een foto-actie. We vragen iedereen om foto’s te maken van klaprozen op bijzondere plekken en deze te mailen naar: info@dagelijksegedachte.net. Een selectie van de inzendingen posten we op onze Facebook pagina. De meest bijzondere foto belonen we met een fraai citaten t-shirt.

In Vlaamse velden

Tot slot willen we je niet onthouden het ontroerende gedicht dat de Canadese dichter en legerarts John McCrae maakte tijdens de Eerste Wereldoorlog over de slachtoffers en klaprozen.

In Vlaamse velden

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in ’t zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gíj de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede – ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.
John McCrae